25 mei 2005

Reiki Doe

Gisteravond was de eerste Reiki doe/oefenavond die Teus van Shine! en ik samen organiseerden...en het was een erg leuke avond met een groep leuke, jonge mensen!

Tijdens een Reiki doe/oefenavond geef je Reiki behandelingen en krijg je ook zelf een behandeling! Dubbel fijn dus! Door in een groep Reiki uit te wisselen versterk en stimuleer je elkaar! Daarnaast geeft het een ongelofelijk warm gevoel door van 6 mensen tegelijk een Reiki behandeling te ontvangen! Een aanrader dus!

Naast Reiki uitwisselen, wordt op elke Reiki doe/oefenavond die Teus en ik organiseren een inspirerende tekst voorgelezen. De tekst van gisteravond staat hieronder en is velen van jullie waarschijnlijk al bekend...maar hij blijft mooi!

Marianne Williamson, 'Our Deepest Fear'
from A Return To Love: Reflections on the Principles of A Course in Miracles

Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.

It is our light, not our darkness that most frightens us.

We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?
Actually, who are you not to be?
You are a child of God.

Your playing small does not serve the world.
There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you.

We are all meant to shine, as children do.
We were born to make manifest the glory of God that is within us.
It is not just in some of us; it is in everyone.
And as we let our own light shine,
we unconsciously give other people permission to do the same.

As we are liberated from our own fear,
our presence automatically liberates others.

Meer informatie over Reiki doe/oefenavonden vind je hier!

20 mei 2005

De 10 bewustwordingssleutels

Soms gebeuren er dingen waardoor je bewuster naar het leven gaat kijken. Of dat het leven vragen oproept, waarop de gebruikelijke antwoorden niet toereikend meer zijn. Wat je dan zoekt is eigenlijk een nieuwe manier om naar de wereld te kijken. De onderstaande 10 bewustwordingssleutels geven dat. Lees ze door en ontdek dat er zeker een aantal zijn, die je inspireren en een nieuw perspectief geven!

De 10 bewustwordingssleutels

1 onsterfelijkheid
Zie jezelf als onsterfelijk, het leven is eeuwig en loopt door van voor de geboorte tot na de dood. Zie jezelf als eeuwig durend en hef tijd en ruimte op (voorwaardelijkheid). Wordt onvoorwaardelijk zodat je volledig van jezelf en iedereen kan houden.

2 zelf-verantwoordelijkheid
Dat wat je verwacht komt naar je toe. Als je jezelf als slachtoffer ziet, trek je datgene aan wat dit zal bevestigen......het is de wet van aantrekking. Je krijgt wat je uitstraalt, maak er gebruik van om je eigen droom te scheppen.

3 zelfkennis
Leer jezelf geheel kennen, voel met je hart, ken je denkmechanismes, je valkuilen en je beheersingdrama's, wees bewust van je uitstraling. Als je bewust bent van jezelf, zal je externe energieen beter onderscheiden en zo anderen bewuster kennen.

4 verwondering
Beschouw de wereld weer als een wonderbaarlijke, sprookjesachtige droom, zoals je als kind deed. Kijk met nieuwe ogen en luister met nieuwe oren en laat je verwonderen.

5 aanvaarding en vertrouwen
Besef dat alles is zoals het moet zijn, je koos wel de juiste ouders, je koos wel de juiste levensweg en thema's.
Begrijp dat je een hogere zelf hebt die toegang heeft tot hogere dimensies, en dat die hogere zelf jou begeleid. Wees bereid alles te aanvaarden wat je zelf op je weg geplaatst hebt.

6 er is geen goed en kwaad
De ware natuur van goed en kwaad vindt men in de natuurwetten en niet in de moraal. Om electriciteit te hebben is er bijvoorbeeld een + en - nodig, zo simpel is het.
De vrouwelijke kracht draagt het negatieve, de mannelijke kracht stuwt het positieve vooruit. Houd je niet meer bezig beiden te scheiden, maar verenig ze en overstijg de dualiteit in je leven. Aanschouw het geheel.

7 loslaten en overgeven
Laat alles los wat niet meer bij jou hoort en wat je meer belemmert dan goed doet...durf je over te geven, zonder alles te proberen te beheersen, zodat alles in waarheid naar je toe kan komen. Beheersing misvormt alles en buigt de stroom om.
Laat alles los in volle vertrouwen en je zal meer en meer bewust zijn.

8 plan niets, flow
probeer zo weinig mogelijk te plannen en volg je intuitie. Stroom mee met het leven, volg je eigen symbolische weg en vul hem met wonderbaarlijke waarnemingen. Volg je eigen droom en verander niet van koers voor een ander. Als je in je eigen flow blijft, dan ben je wie je echt bent in ware schoonheid en in waarheid. Enkel vanuit je eigen centrum kan je er echt voor anderen zijn.

9 her-inner jeZelf
Zoals alles atomen heeft, zo heeft alles een goddelijk bewustzijn in zich, ook jij. Wees goddelijk op je eigen manier. Als je jeZelf bent, dan ben je die bepaalde uitdrukking van het goddelijke en ben je waarheid.

10 Zijn
Houdt je niet langer bezig met wat je wilt hebben, of wat je moet doen, maar vraag je liever af: wat je wilt bereiken door iets te doen... wat wil ik zijn? en weet dan dat je het al allemaal bent.
Het Zijn is de constante, het willen en het doen, zijn middelen die ons doen wegvluchten van onze kern van Zijn. Ze geven je de illusie dat je tekorten hebt, of dat je iets moet doen om gelukkig te worden. Terwijl je nu al goddelijk en perfect Bent, hier hoef je niks voor te doen, te hebben of te willen...verban de woordjes willen en moeten dus uit je gedachten, ze zijn voorwaardelijk, houden je gedachten bezig en misvormen je waarheid.

13 mei 2005

The Organic Rebellion

leuk filmpie voor de vrijdagmiddag; Store Wars!!!!

12 mei 2005

Shamballa 1024

Shamballa 1024 dankt haar naam aan de 1024 symbolen bedoeld voor het healen van mensen en 512 symbolen voor dieren.

Shamballa 1024 is een Hoge Trillings en Frequentie healingmethode die erop gericht is dat mensen hun zelfhelende eigenschappen gaan gebruiken en in hun eigen kracht komen te staan. Heel worden en dit niet af laten hangen van externe omstandigheden en/of anderen. Net als bij Reiki wordt de mogelijkheid aangereikt lichaam en geest in evenwicht te brengen.

De Reiki en Shamballa energie zijn beiden afkomstig uit dezelfde bron van levensenergie, toch zijn het verschillende methodes. Door een Shamballa inwijding worden hogere energielichamen geactiveerd dan bij een Reiki inwijding. Niet iedereen kan dit trillingsniveau bevatten, vaak zie je dan ook dat mensen al Reiki Master zijn voordat ze een Shamballa 1024 inwijding ontvangen, maar dit hoeft niet!

Bij een Reiki behandeling vindt energie overdracht plaats via de handen van de Reiki behandelaar. Bij een Shamballa behandeling wordt telepathisch een symbool overgedragen naar de andere persoon. Dit symbool is persoonsgebonden en zal er bij deze persoon voor zorgen dat er bij hem/haar cellen in werking worden gezet, waardoor hij/zij in feite zichzelf geneest.

Zowel bij Shamballa als bij Reiki is de healer een instrument, een kanaal vanuit de oorspronkelijke bron naar onze dimensie. Beide methodes brengen je dichter bij de bron en dus dichter bij jezelf. Ook is het mogelijk om beide methodes te combineren.

Gisteren ben ik ingewijd in Shamballa 1024 en ik moet zeggen dat dat een erg mooie ervaring was! Ik kan nu zowel Shamballa 'behandelingen' aan mensen als aan dieren geven, maar wacht hiermee nog even tot de energie beter geintegreerd is... maar mocht je interesse hebben in een Shamballa 'behandeling' laat het dan weten!

06 mei 2005

De raaf steelt het licht

In het begin, voordat er iets op Aarde was, voor de grote vloed uit de zee het land overstroomde en zich weer terugtrok, voor er dieren over de Aarde liepen en bomen het land groen kleurden, voor de vogels tussen de bomen vlogen, ja zelfs voor er vissen, walvissen of zeehonden in de zee zwommen, leefde er een oude man in een huis op de oever van een rivier met zijn enig kind, een dochter. Of zij zo mooi was als dennentakken tegen een lentelucht bij zonsopgang of zo lelijk als een naakte zeeslak is eigenlijk voor dit verhaal niet zo van belang, omdat het verhaal zich voornamelijk in het donker afspeelt.

In die tijd was het in de hele wereld donker; pikdonker, zo inktzwart dat je geen hand voor ogen kon zien en het was donkerder dan duizend winterstormen in het midden van de nacht, donkerder dan er ooit iets was of is geweest sinds die tijd. De oorzaak dat het zo donker was heeft te maken met de oude man in het huis bij de rivier die een kist had waarin een kist zat, waarin een kist zat, waarin een oneindig aantal kisten zaten ieder een klein beetje kleiner dan de volgende tot uiteindelijk er een kistje was, zo klein, dat het alle licht van het universum kon bevatten.

De Raaf, die natuurlijk al bestond in die tijd, omdat hij altijd al heeft bestaan en altijd zal bestaan, was een beetje ongelukkig met situatie omdat het leidde tot een afschuwelijk en onbeholpen gestuntel, een pijnlijk botsen met objecten op zijn weg. Het vertraagde hem erg in zijn zoektochten naar voedsel en andere vleselijke pleziertjes en in zijn constante poging zich overal mee te bemoeien en dingen te willen veranderen. Uiteindelijk leidde zijn onbeholpen gestuntel hem tot dicht bij de plaats van het huis, van de oude man aan de oever van de rivier. In het begin hoorde hij een zangerige stem zachtjes mompelen. Toen hij het stemgeluid volgde, kwam hij al snel bij de muur van het huis waar hij met zijn oor tegen de planken nog net de woorden kon verstaan: "Ik heb een kist en in die kist zit een andere kist en in die kist zitten heel veel kisten en in de allerkleinste kist, zit al het licht van het universum en het is alleen van mij en ik geef het nooit van mijn leven weg, zelfs niet aan mijn dochter want wie weet, misschien is ze wel zo lelijk als een naakte zeeslak en noch zij, noch ik willen, dat óóit weten!

Het duurde maar een ogenblik voordat de Raaf besloot om het licht te stelen, maar het duurde veel langer voordat hij een manier kon bedenken om het te krijgen. Allereerst moest hij een deur vinden in het huis. Maar hoe vaak hij ook om het huis heen stuntelde of hoe vaak hij alle planken aftastte, het bleef een vlakke ononderbroken wand. Soms hoorde hij de oude man of zijn dochter het huis verlaten, om water te halen of voor een andere reden, maar ze kwamen altijd aan de andere kant in het huis terug en wanner hij naar die kant rende, bleef de houten muur gesloten als altijd. Tenslotte ging de Raaf, ten einde raad, stroomopwaarts aan de rivieroever zitten en dacht en dacht en dacht, hoe hij het huis toch moest binnen komen. Terwijl hij daar zo zat, begon hij steeds meer te denken aan het jonge meisje die in het huis leefde en met het denken aan haar, welde er meer bij de Raaf op dan alleen zijn verbeelding.

"Het is waarschijnlijk dat ze zo lelijk is als een naakte zeeslak", zei hij tot zichzelf, "maar van de andere kant kan ze ook zo mooi zijn als dennentakken tegen een lentelucht bij zonsopgang, als er maar genoeg licht was om er een te maken." en in deze nutteloze speculatie vond hij de oplossing van zijn probleem. Hij wachtte tot de jonge vrouw, wier voetstappen hij had leren onderscheiden van die van haar vader, naar de rivier kwam om water te halen. Dan veranderde hij zichzelf in een enkele dennennaald, liet zich in het water vallen en dreef stroomafwaarts om juist op tijd gevangen te worden in de mand die het meisje in het water dompelde. Zelfs in zijn erg veranderde vorm, was de Raaf in staat tot een heel klein beetje magie, genoeg om het meisje zo dorstig te maken dat ze een grote slok water uit de mand nam en daarbij de dennennaald inslikte.

De Raaf gleed naar beneden diep in haar warme ingewanden en vond een zachte comfortabele plaats waar hij zich opnieuw veranderde, deze keer in de vorm van een heel klein mensje en ging slapen voor een lange tijd. En terwijl hij sliep groeide hij en groeide hij en groeide hij. Het jonge meisje had geen idee wat haar overkwam en natuurlijk vertelde ze niets aan haar vader die niet iets bijzonders ontdekte omdat het zo donker was, totdat hij plotseling het nieuwe lid van de familie gewaar werd toen de Raaf eindelijk triomfantelijk tevoorschijn kwam in de vorm van een baby. Hij was, of zou zijn, als iemand hem had kunnen zien, een vreemd uitziend jongetje, met een lange vooruitstekende neus en een paar zwarte veren hier en daar. Bovendien had hij de glinsterende ogen van de Raaf, die zijn gezicht een levendige en nieuwsgierige uitdrukking gaf, als er iemand was geweest die deze eigenschappen had kunnen zien. En hij was luidruchtig! Hij had een stem met een geluid van een verwend jongentje en een kwade Raaf. Toch kon hij soms geluidjes maken zo zacht als de wind door de dennentakken, met de echo van dat betoverende geluid, als een organische bel, die zo kenmerkend is voor de spraak van iedere Raaf.

Met de tijd begon de liefde van zijn opa te groeien voor dat vreemde nieuwe lid van zijn huishouding en bracht hij veel tijd door met spelen, speelgoed maken en spelletjes voor hem te verzinnen. Na een tijd toen de Raaf meer en meer de liefde en vertrouwen van de oude man voor zich wist te winnen, ging de Raaf doelbewust op zoek in het huis om uit te vinden waar het licht was verborgen. Na veel verkenningstochten door het huis was hij er van overtuigd geraakt dat het licht zat verborgen in de grote kist die stond in een hoek van het huis. Op een dag lichtte hij voorzichtig het deksel van de kist op, maar kon natuurlijk niets zien en kon alleen voelen dat er nog een andere kist in zat. Zijn grootvader echter hoorde dat hij aan zijn kostbaarste bezit kwam en dreigde de jonge dief met gruwelijke straffen als het ravenkind ooit de kist nog zou aanraken. Dit veroorzaakte een groots opgezette actie van luide protesten gevolgd door liefderijke smeekbeden waarin de Raaf nooit het licht noemde maar slechts smeekte om de kist in de kist. Die kist, zei het ravenkind, was het enige in de héééle wereld dat hem volkomen gelukkig kon maken.

Als zoveel, zo niet alle grootvaders doen sinds het begin, begon de oude man te bezwijken en gaf zijn kleinkind de buitenste kist. Dit stelde de jongen slechts een korte tijd tevreden, dus zoals al zoveel, zo niet alle kleinkinderen doen sinds het begin, begon de Raaf te smeken voor de volgende kist. Het duurde vele dagen voordat met gevlei, zorgvuldig uitgebalanceerde en goed geplande woede aanvallen, één voor één de kisten werden verwijderd. Toen er slechts een paar kisten over waren begon een vreemde straling, nooit eerder waargenomen, de inktzwarte duisternis van het huis te verbreken en die vage vormen en schaduwen onthulde, nog te zwak om een duidelijke vorm te kunnen zien. Het ravenkind begon te smeken, met zijn meest meelijwekkende stem om voor slechts één moment dat vreemde licht te mogen vasthouden. Zijn verzoek werd direct geweigerd, maar natuurlijk met de tijd moest ook hier grootvader capituleren. De oude man pakte het licht uit de laatste kist in de vorm van een gloeiende bal en gaf het uiteindelijk aan zijn kleinzoon.

Slechts een vluchtig moment kon hij het kind zien die hij zo verwend had met liefde en genegenheid, toen de Raaf zijn vorm veranderde tot een enorme, zwart glinsterende schaduw, de vleugels gespreid en de bek wijd open, wachtend op het licht. In hetzelfde moment greep de Raaf het licht met zijn klauwen, sloeg zijn vleugels met kracht naar beneden en schoot als een pijl door het rookgat van het huis in de oneindige duisternis van de wereld. Die wereld was plotseling volkomen veranderd. In de verte waren de silhouetten van de bergen en valleien zichtbaar geworden, de rivieren weerkaatsten verblindende reflecties en overal ontwaakte leven. In de verte, achter het silhouet van de bergen, steeg een grote vogel met een machtige vleugelslag omhoog, op het moment dat het licht zijn ogen raakte. Voor de eerste keer zag de Arend zijn prooi.

De Raaf vloog verder, verheugd met zijn nieuwe bezit en genietend van de ervaring om te zien waar hij vloog in plaats van een afschuwelijk onbeholpen gestuntel en pijnlijk botsen met objecten op zijn weg. Hij genoot zo van zijn vlucht dat hij de Arend niet zag, totdat die bijna vlak boven hem was. In paniek probeerde hij aan de wrede uitgestrekte klauwen te ontsnappen en liet van schrik een groot stuk van het licht vallen. Het viel op de rotsen beneden hem en er braken heel veel splinters af. Ze stuiterden terug, hoog in de lucht en bleven daar tot op de dag van vandaag, als de maan en de sterren die de nachten verlichten.

De Arend achtervolgde de Raaf tot achter de horizon van de wereld en daar, uitgeput door de lange jacht, liet de Raaf eindelijk zijn laatste stuk licht los. Achter de horizon van de wereld dreef het licht rustig over de wolken en steeg uit boven de bergen in het Oosten. Zijn eerste stralen vonden een ingang in het rookgat van het huis bij de rivier, waar de ouden man bitter zat te huilen over het verlies van zijn kostbaar licht en het verraad van zijn kleinkind. Maar als het licht zijn huis binnenstormt, kijkt hij op en voor de eerste keer in zijn leven ziet hij zijn dochter, die al die tijd stil in een hoekje was blijven zitten kompleet verbijsterd door de vloed van gebeurtenissen. Hij zag dat zij zo mooi was als dennentakken tegen een lentelucht bij zonsopgang en begon zich weer beter te voelen.