22 september 2005

Herfstequinox

De herfstequinox valt dit jaar op 22 september(vandaag dus..) en wordt gevierd wanneer de dag en nacht even lang zijn. Equinox betekent namelijk; ‘gelijke duur van dag en nacht’. Na de herfstequinox zal de donkere zijde de lichte zijde overtreffen. De nachten duren dan langer dan de dagen. Een prikkeling van de herfst is soms al goed voelbaar.

De herfstequinox markeert het einde van het oogstseizoen. Tijdens de herfstequinox wordt bedankt voor de behaalde oogst. Je kunt bij de viering van dit feest ook uitgaan van een ‘figuurlijke oogst’. Dus stel jezelf vragen als; 'wat heb ik de afgelopen periode behaald (geoogst)?' en wees hier tijdens de herfstequinox dankbaar voor.

In een ritueel kun je een voorwerp gebruiken dat voor jou deze oogst symboliseert en dit op een creatieve manier in je ritueel verwerken.
Wat willen we meenemen van alle zomerse belevenissen in ons innerlijk, zoals de aarde haar krachten naar binnen roept?! En wat laten we los, zoals de bomen de bladeren laten vallen?!

Door jezelf vandaag deze vragen te stellen, verbind je jezelf opnieuw met de natuur en de natuurlijke loop van je leven. Het uitvoeren van een ritueel is een krachtige katalysator hierin. Een ritueel kan zo makkelijk of moeilijk zijn als je zelf wilt. Het leukste is om zelf een ritueel te bedenken en dat uit te voeren...

16 september 2005

... ...

Geen voetstap die je zet blijft zonder gevolgen:

Elke weg wordt stap voor stap begaan.

Geen woord dat je spreekt laat de wereld onveranderd:

Elke zin wordt woord voor woord gevormd.

Al doorzie je niet altijd de weg,

Aarzel niet vooruit te gaan.

Al doorzie je niet altijd de zin,

Schroom niet om te spreken

10 september 2005

De legende van de Vier Wolven

In het begin der tijden was alles nog één en onderling afhankelijk. Het was een tijd van harmonie. In de bergen woonde Het Enorme Beest der Natuur, Gilalasi. Uit deze Grote Wolf werden vier kinderen geboren, eerst twee zoons, toen een dochter en ten slotte Nanola, de jongste zoon. De wolvenkinderen werden de stamouders van de indianen van de noordwestkust en vervolgens van alle andere volkeren.

Dat gebeurde als volgt: de vier wolvenkinderen speelden op een goede dag met een bal van magisch kristal. Gewoonlijk won Kawadilikala, de oudste en machtigste wolvenzoon, het spel, doch op een keer verloor hij van zijn jongste broertje, Nanola. Hij ontstak in razernij, huilde naar de vier windrichtingen en veranderde zijn broer in arendsdons. Hij blies het in wolken over de wereld en overal waar het dons de aarde raakte, bijvoorbeeld als sneeuw, veranderde het in een nieuw volk met een eigen taal. En zo kwam het dat het arendsdons dat ooit Nanola was de broederband werd tussen alle volken der aarde.

Nog steeds is arendsdons voor de indianen van de noordwestkust een symbool van vrede, vriendschap en de verbondenheid der volken. De wolf is het symbool voor familieband en samenleving. Vier wolven zijn een teken van de levenscyclus en het ontstaan aller dingen.