Een verhaal van de Iroquois Indianen
Raweno, voor de Iroquois Indianen de 'Allesmaker', was druk bezig allerlei verschillende dieren te creëren. Hij was net bezig met het Konijn, en deze zei tegen Hem: "Ik wil mooie lange poten en grote oren, net als het Edelhert en scherpe slagtanden en klauwen als de Panter." "Dat is goed Konijn." zei Raweno, "Ik maak ze precies zoals jij wilt." Roweno begon de achterpoten van het Konijn langer te maken, precies zoals deze had gevraagd.
De Uil, nog steeds niet gevormd, zat op een nabijgelegen boom verveeld zijn beurt af te wachten. "Woe woe", schreeuwde de Uil, "Ik wil een mooie lange nek net als de Zwaan, van die schitterende rode veren als de Papegaai, een lange bek als de Pelikaan en mooie pluimveren als de Reiger. Ik wil dat je me vormt tot de mooiste, snelste, en meest bijzondere vogel die er is."
"Houdt je mond Uil", zei Raweno. "Draai je om en kijk de andere kant op. Of nog beter: doe je ogen gewoon dicht. Je weet dat niemand mag kijken als ik aan het werk ben." Raweno was net bezig de oren van het Konijn erg lang te maken, precies zoals deze ze wilde hebben.
Maar de Uil weigerde naar Raweno te luisteren, en zei: "Woe woe, niemand kan mij verbieden om te kijken. Niemand kan mij dwingen om mijn ogen dicht te doen. Ik vind het leuk om naar je te kijken en kijken zal ik." Raweno werd nu zo boos op de Uil, dat hij hem met twee handen greep, en naar beneden trok. Hij duwde het hoofd van de Uil diep in het lichaam; schudde hem door elkaar totdat de ogen van de Uil groot werden van angst, en trok zijn oren uit tot pluimen aan weerszijde van zijn kop. "Daar", zei Raweno, "dat zal je leren. Nu kan je nooit meer je nek buigen om dingen te zien die je niet hoort te zien. Nu heb je grote oren zodat je beter luistert als iemand je verteld dat je iets niet mag doen. Nu heb je grote ogen, maar niet zo groot dat je me kan zien. Want vanaf nu ben je alleen 's nachts wakker, en ik werk overdag. En je veren zullen niet rood zijn, maar grijs als dit." Raweno nam een hand vol modder en smeerde de Uil er helemaal mee in; "als straf voor je ongehoorzaamheid."
Hevig geschrokken vloog de Uil weg. "Woe woe woe..." Raweno draaide zich terug om zijn werk aan het Konijn af te maken, maar deze was zo hevig geschrokken en angstig geworden van Raweno's boosheid dat hij, ook al was het niet tegen hem gericht, slechts half klaar was gevlucht.
Het Konijn is dus niet af... Daardoor zijn alleen zijn achterpoten lang, en kan hij slechts huppelen in plaats van lopen en rennen. Het Konijn is toen zodanig geschrokken dat hij nog steeds voor alles bang is en heeft nooit de slagtanden en klauwen gekregen die hij zo graag wilde hebben. Was hij toen niet gevlucht, dan was het Konijn nu een compleet ander dier geweest.
Aha, dat verklaart een boel.....!
Erg mooie les... Iets wat me de afgelopen tijd erg duidelijk is geworden. Je kan vluchten voor dingen die eng zijn/voelen, maar het levert je veel meer op als je door het zware stuk heen gaat en de confrontatie aangaat.
@ Patrick: inderdaad mooi ;-) en ook mooi hoe dit tijdens de Reiki Doe avond weer terug kwam...en dat jij, ook al was je zenuwachtig, toch moed getoond hebt en gedaan hebt wat je wilde doen...dank je voor de Reiju bekrachtiging! het was erg mooi en bijzonder!